Χτίζω το σπίτι της πεθεράς μου – αλλά ποιος χτίζει τη δική μου οικογένεια;
«Γιάννη, θα έρθεις αύριο στο εξοχικό; Έχω ανάγκη να τελειώσουμε το μπάνιο πριν έρθει ο υδραυλικός», ακούστηκε η φωνή της πεθεράς μου από το τηλέφωνο, γεμάτη προσμονή και μια δόση απαιτητικότητας που ποτέ δεν κατάφερνα να αγνοήσω. Κοίταξα τη Μαρία, τη γυναίκα μου, που καθόταν στον καναπέ με την μικρή μας, την Ελένη, στην αγκαλιά της. Το βλέμμα της ήταν κουρασμένο, σχεδόν παρακλητικό. Ήξερα τι σκεφτόταν: «Πάλι εμείς θα μείνουμε πίσω;»
«Ναι, κυρία Σοφία, θα έρθω», απάντησα μηχανικά, νιώθοντας το βάρος της απόφασης να με πλακώνει. Το ίδιο βράδυ, στο τραπέζι, η σιωπή ήταν πιο βαριά κι από τον καύσωνα που έλιωνε τα πάντα έξω.
«Πάλι στη μαμά σου θα πας;» ρώτησε η Μαρία, προσπαθώντας να κρατήσει τη φωνή της ήρεμη. «Η Ελένη έχει πυρετό και ήθελα να πάμε γιατρού αύριο μαζί.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Πώς να διαλέξω; Η πεθερά μου είχε δώσει το διαμέρισμά της στον αδερφό της Μαρίας, τον Κώστα, όταν παντρεύτηκε. Εμείς μείναμε στο νοίκι, πάντα με την υπόσχεση ότι «κάποια στιγμή» θα μας βοηθούσε κι εμάς. Όμως αυτή η στιγμή δεν ερχόταν ποτέ.
«Μαρία, ξέρεις πως αν δεν πάω θα θυμώσει. Και μετά…»
«Και μετά τι; Θα σταματήσει να μας μιλάει; Μήπως έτσι κι αλλιώς δεν μας βλέπει σαν οικογένεια;» Η φωνή της έσπασε. Η μικρή Ελένη με κοίταξε με μεγάλα μάτια, σαν να περίμενε να λύσω εγώ όλα τα προβλήματα του κόσμου.
Το επόμενο πρωί, πήγα στο εξοχικό στη Νέα Μάκρη. Ο ήλιος έκαιγε αλύπητα και ο ιδρώτας έτρεχε στο μέτωπό μου καθώς κουβαλούσα σακιά με τσιμέντο. Η κυρία Σοφία καθόταν στη σκιά με μια λεμονάδα στο χέρι και έδινε οδηγίες.
«Πρόσεξε εκεί το πλακάκι! Μην το χαλάσεις όπως ο μάστορας πέρσι!»
Έσφιξα τα δόντια. Κάθε της λέξη ήταν σαν καρφί στο μυαλό μου. Θυμήθηκα τον πατέρα μου που πάντα έλεγε: «Η οικογένεια είναι πάνω απ’ όλα». Αλλά ποια οικογένεια; Αυτή που φτιάχνεις ή αυτή που σε κρατάει πίσω;
Το απόγευμα γύρισα σπίτι εξαντλημένος. Η Μαρία δεν μίλησε. Η Ελένη κοιμόταν με κόκκινα μάγουλα από τον πυρετό. Ένιωσα τύψεις – πάλι είχα λείψει όταν με χρειάζονταν.
Τις επόμενες μέρες, η κατάσταση χειροτέρευε. Η κυρία Σοφία τηλεφωνούσε κάθε πρωί: «Γιάννη, πότε θα τελειώσεις το μπάνιο; Ο Κώστας δεν μπορεί να βοηθήσει, δουλεύει πολύ». Ο Κώστας είχε πάρει το διαμέρισμα και τώρα ήταν απών από κάθε υποχρέωση. Εγώ ήμουν πάντα διαθέσιμος – ο «καλός γαμπρός» που όλοι εκμεταλλεύονταν.
Ένα βράδυ, μετά από έναν ακόμη καβγά με τη Μαρία, βγήκα στο μπαλκόνι και κοίταξα την Αθήνα που άστραφτε κάτω από τα πόδια μου. Ένιωθα μόνος, παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο κόσμους: αυτόν που ήθελα να χτίσω για τη δική μου οικογένεια και αυτόν που με τραβούσε πίσω.
Την Κυριακή μαζευτήκαμε όλοι για φαγητό στο σπίτι της πεθεράς μου. Ο Κώστας ήρθε αργοπορημένος, χαμογελαστός, χωρίς ίχνος ενοχής.
«Γιάννη, πώς πάει το μπάνιο;» ρώτησε ειρωνικά.
«Καλά… Προχωράει», απάντησα ψυχρά.
Η κυρία Σοφία γύρισε στη Μαρία: «Να βλέπεις τον άντρα σου! Όλα τα κάνει για την οικογένεια!»
Η Μαρία με κοίταξε με μάτια γεμάτα απογοήτευση. Ήξερα πως μέσα της φώναζε: «Για ποια οικογένεια μιλάει;»
Το βράδυ εκείνο ξεσπάσαμε. «Δεν αντέχω άλλο», είπε η Μαρία κλαίγοντας. «Νιώθω ότι πάντα είμαστε δεύτεροι. Πότε θα βάλεις τα όρια σου; Πότε θα γίνουμε εμείς προτεραιότητα;»
Δεν είχα απάντηση. Ένιωθα πως αν έλεγα όχι στην πεθερά μου, θα γινόμουν ο κακός της ιστορίας – αλλά αν συνέχιζα έτσι, θα έχανα τη γυναίκα και το παιδί μου.
Την επόμενη μέρα πήγα ξανά στο εξοχικό. Αυτή τη φορά όμως, όταν η κυρία Σοφία άρχισε να δίνει εντολές, σταμάτησα.
«Κυρία Σοφία», είπα ήρεμα αλλά σταθερά, «δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Η Μαρία και η Ελένη με χρειάζονται περισσότερο από το μπάνιο σας.»
Με κοίταξε σαστισμένη. «Μα εγώ πάντα σας βοηθούσα…»
«Όχι σε όλους το ίδιο», απάντησα. «Ο Κώστας πήρε το σπίτι σας κι εγώ χτίζω το εξοχικό σας χωρίς να έχω τίποτα δικό μου.»
Η σιωπή ήταν εκκωφαντική. Για πρώτη φορά ένιωσα ότι είχα πάρει τη ζωή μου στα χέρια μου – έστω κι αν αυτό σήμαινε ρήξη.
Γύρισα σπίτι και αγκάλιασα τη Μαρία και την Ελένη. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα ήσυχος – όχι γιατί είχα λύσει όλα τα προβλήματα, αλλά γιατί είχα βάλει ένα όριο.
Τώρα αναρωτιέμαι: Πόσοι από εμάς θυσιάζουμε τα όνειρα και την οικογένειά μας για να ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες των άλλων; Μήπως ήρθε η ώρα να χτίσουμε πρώτα το δικό μας σπίτι – κι ας μείνει κάποιο μπάνιο ατελείωτο;