«Φάε αυτό, και θα γίνεις καλά…» – Η μάχη ενός πατέρα για τη ζωή του γιου του όταν όλοι τα παρατάνε
«Μπαμπά, γιατί με πονάει τόσο;» Η φωνή του Νίκου έσπασε τη σιωπή του δωματίου, και η καρδιά μου ράγισε. Ήταν μόλις δέκα χρονών, και όμως τα μάτια του είχαν μια ωριμότητα που δεν ταίριαζε σε παιδί. Κάθισα δίπλα του στο κρεβάτι του νοσοκομείου, κρατώντας το χέρι του που έτρεμε. «Όλα θα πάνε καλά, αγόρι μου. Είμαι εδώ.» Ψέματα. Δεν ήξερα αν θα πάνε καλά. Οι γιατροί είχαν ήδη αρχίσει να αποφεύγουν το βλέμμα μου, να μιλούν ψιθυριστά μεταξύ τους, να κουνάνε το κεφάλι με εκείνο το βλέμμα της παραίτησης.
Η Μαρία, η γυναίκα μου, καθόταν στην άλλη άκρη του δωματίου, με τα μάτια της πρησμένα από το κλάμα. «Δεν αντέχω άλλο, Δημήτρη…» μου είπε ένα βράδυ, όταν ο Νίκος κοιμόταν. «Δεν αντέχω να τον βλέπω έτσι. Γιατί σε εμάς;»
Δεν είχα απάντηση. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να παλέψω. Να μην τα παρατήσω, ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι είχαν ήδη παραδοθεί. Ο Νίκος είχε διαγνωστεί με μια σπάνια μορφή αυτοάνοσου. Οι θεραπείες δεν έπιαναν, τα φάρμακα τον εξουθένωναν, και κάθε μέρα που περνούσε, έβλεπα το παιδί μου να σβήνει λίγο λίγο.
«Κύριε Δημήτρη, κάναμε ό,τι μπορούσαμε…» μου είπε ο γιατρός, ο κύριος Παπαδόπουλος, με εκείνη τη φωνή που προσπαθεί να είναι συμπονετική αλλά είναι ήδη νεκρή μέσα της. «Πρέπει να είστε προετοιμασμένοι για το χειρότερο.»
Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου. Ήθελα να τον αρπάξω από το γιακά, να τον ταρακουνήσω. «Εσείς μπορεί να τα παρατάτε, εγώ όχι!» του φώναξα. Η Μαρία με τράβηξε πίσω, κλαίγοντας. «Δημήτρη, σε παρακαλώ…»
Τις επόμενες μέρες, περπατούσα στους διαδρόμους του νοσοκομείου σαν φάντασμα. Έβλεπα άλλους γονείς να ελπίζουν, να προσεύχονται, να περιμένουν ένα θαύμα. Εγώ όμως δεν ήθελα θαύματα. Ήθελα λύσεις. Άρχισα να ψάχνω στο ίντερνετ, να διαβάζω ξένες μελέτες, να επικοινωνώ με γιατρούς στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, ακόμα και στο εξωτερικό. Όλοι μου έλεγαν το ίδιο: «Δεν υπάρχει θεραπεία.»
Ένα βράδυ, καθώς καθόμουν δίπλα στον Νίκο που κοιμόταν, άκουσα μια φωνή από το διπλανό κρεβάτι. Ήταν η κυρία Ελένη, μια ηλικιωμένη γυναίκα που είχε έρθει για χημειοθεραπεία. «Ξέρεις, Δημήτρη, όταν ο γιος μου ήταν μικρός, αρρώστησε βαριά. Οι γιατροί τον είχαν ξεγραμμένο. Μια γιαγιά στο χωριό μου είπε: ‘Φάε αυτό, και θα γίνεις καλά.’ Ήταν ένα βότανο, τίποτα σπουδαίο. Αλλά ξέρεις τι έγινε; Ο γιος μου έγινε καλά. Μερικές φορές, η ελπίδα βρίσκεται εκεί που δεν το περιμένεις.»
Την κοίταξα δύσπιστα. Δεν πίστευα στα θαύματα, ούτε στα βότανα. Αλλά ήμουν απελπισμένος. Την επόμενη μέρα, πήρα τηλέφωνο τον πατέρα μου στο χωριό. «Μπαμπά, θυμάσαι εκείνη τη γιαγιά που ήξερε από βότανα;»
«Τη θεια-Σοφία; Ζει ακόμα, παιδί μου. Να πάω να της μιλήσω;»
«Πήγαινε, σε παρακαλώ. Δεν έχω τίποτα να χάσω.»
Μέσα σε δύο μέρες, ο πατέρας μου ήρθε στην Αθήνα με ένα μικρό βαζάκι. «Η θεια-Σοφία είπε να του δώσεις ένα κουταλάκι από αυτό κάθε πρωί. Είναι μείγμα από βότανα του βουνού. Δεν ξέρω αν θα βοηθήσει, αλλά…»
Η Μαρία με κοίταξε σαν να είχα τρελαθεί. «Θα του δώσεις αυτό το πράγμα; Και αν του κάνει κακό;»
«Τι χειρότερο μπορεί να του συμβεί;» της απάντησα πικρά. «Οι γιατροί τον έχουν ξεγράψει. Εγώ δεν θα σταματήσω να προσπαθώ.»
Την πρώτη μέρα, ο Νίκος έκανε μορφασμό. «Μπαμπά, είναι απαίσιο!»
«Ξέρω, αγόρι μου. Αλλά κάνε υπομονή. Για μένα.»
Τις επόμενες μέρες, συνέχισα να του δίνω το βότανο. Δεν περίμενα τίποτα. Αλλά μετά από μια εβδομάδα, ο Νίκος άρχισε να έχει περισσότερη ενέργεια. Τα μάγουλά του πήραν λίγο χρώμα. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν. «Ίσως είναι σύμπτωση…» είπε ο κύριος Παπαδόπουλος. «Ίσως το σώμα του να αντιδρά διαφορετικά.»
Η Μαρία άρχισε να ελπίζει ξανά. «Λες να…;»
«Δεν ξέρω, Μαρία. Αλλά θα συνεχίσω.»
Οι μέρες έγιναν εβδομάδες. Ο Νίκος άρχισε να σηκώνεται από το κρεβάτι, να ζητάει να βγει έξω, να γελάει. Οι γιατροί έκαναν εξετάσεις ξανά και ξανά. Τα αποτελέσματα ήταν απίστευτα. «Δεν έχουμε ξαναδεί τέτοια βελτίωση…»
Ένα απόγευμα, ο Νίκος με κοίταξε στα μάτια. «Μπαμπά, θα γίνω καλά;»
Έσκυψα και τον αγκάλιασα σφιχτά. «Ναι, αγόρι μου. Θα γίνεις καλά.»
Η Μαρία έκλαιγε από χαρά. Ο πατέρας μου ήρθε ξανά στην Αθήνα, αυτή τη φορά με ένα μεγάλο χαμόγελο. «Η θεια-Σοφία λέει να συνεχίσετε. Και να μην ξεχνάτε να ευχαριστείτε τον Θεό.»
Οι γιατροί δεν μπορούσαν να δώσουν εξήγηση. Εγώ όμως ήξερα. Ήξερα ότι η ελπίδα, η πίστη και η αγάπη μπορούν να κάνουν θαύματα. Ήξερα ότι δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάς, ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι τα έχουν παρατήσει.
Τώρα, κάθε φορά που κοιτάζω τον Νίκο να παίζει στην αυλή, σκέφτομαι εκείνες τις νύχτες της απελπισίας. Και αναρωτιέμαι: Πόσοι από εμάς θα είχαμε το κουράγιο να συνεχίσουμε όταν όλα φαίνονται χαμένα; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;