Βοήθησα την πρώην νύφη μου και ο γιος μου με διέγραψε από τη ζωή του. Έκανα λάθος;
«Μαμά, δεν το πιστεύω ότι το έκανες αυτό! Πώς μπόρεσες;»
Η φωνή του Νίκου αντηχούσε ακόμη στα αυτιά μου, παγωμένη, γεμάτη θυμό και απογοήτευση. Στεκόμουν στην κουζίνα, τα χέρια μου τρέμανε, το τηλέφωνο είχε μόλις κλείσει απότομα. Ήταν η πρώτη φορά που ο γιος μου, το παιδί που μεγάλωσα με τόση αγάπη και φροντίδα, μου μιλούσε έτσι. Και όλα αυτά επειδή άνοιξα το σπίτι μου στη Μαρία, την πρώην γυναίκα του, όταν εκείνη βρέθηκε σε απόγνωση.
Η Μαρία ήταν πάντα σαν κόρη μου. Από την πρώτη στιγμή που την έφερε ο Νίκος στο σπίτι, την αγκάλιασα. Ήταν γλυκιά, σεμνή, με εκείνο το βλέμμα που έδειχνε πως είχε περάσει πολλά. Όταν χώρισαν, πόνεσα. Όχι μόνο για τον γιο μου, αλλά και για εκείνη. Ήξερα πως ο γάμος τους είχε φθαρεί, πως οι καβγάδες είχαν γίνει καθημερινότητα, αλλά ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα φτάσουν ως εδώ. Όταν έφυγε η Μαρία από το σπίτι τους, ο Νίκος έμεινε σιωπηλός, κλεισμένος στον εαυτό του. Εγώ, όμως, δεν μπορούσα να την ξεγράψω έτσι απλά.
Ένα βράδυ, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν η Μαρία. Η φωνή της έτρεμε. «Κυρία Ελένη, συγγνώμη που σας ενοχλώ, αλλά… δεν έχω πού να πάω. Μπορώ να έρθω για λίγες μέρες;»
Δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά. «Έλα, παιδί μου. Το σπίτι μου είναι και δικό σου.»
Την επόμενη μέρα, η Μαρία ήρθε με μια βαλίτσα και μάτια πρησμένα από το κλάμα. Της έφτιαξα χαμομήλι, κάθισε στον καναπέ και ξέσπασε. «Δεν αντέχω άλλο, κυρία Ελένη. Ο Νίκος… άλλαξε. Δεν με κοιτάει πια, δεν με ακούει. Νιώθω ξένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.»
Την άκουσα χωρίς να τη διακόψω. Ήξερα πως ο γιος μου είχε γίνει σκληρός, απόμακρος. Η δουλειά του, οι φίλοι του, το άγχος… όλα τον είχαν αλλάξει. Αλλά δεν ήθελα να πάρω θέση. Ήθελα μόνο να βοηθήσω.
Τις επόμενες μέρες, η Μαρία έμεινε μαζί μου. Της έφτιαχνα φαγητό, της έδινα κουράγιο. Τη νύχτα, την άκουγα να κλαίει στο δωμάτιο. Ένιωθα πως έπρεπε να σταθώ δίπλα της, σαν μάνα. Δεν ήξερα ότι ο Νίκος θα το μάθαινε τόσο γρήγορα.
Ένα απόγευμα, χτύπησε το κουδούνι. Άνοιξα και είδα τον Νίκο. Το πρόσωπό του σκοτεινό, τα μάτια του γεμάτα οργή. «Τι κάνεις, ρε μάνα; Την έφερες σπίτι μας; Με πρόδωσες;»
«Νίκο, παιδί μου, η Μαρία δεν έχει πού να πάει. Είναι μόνη της…»
«Δεν με νοιάζει! Δεν καταλαβαίνεις; Είναι πρώην μου! Τέλος! Δεν έχει θέση εδώ!»
Η Μαρία βγήκε από το δωμάτιο, τα μάτια της κόκκινα. «Νίκο, σε παρακαλώ…»
«Μην τολμήσεις να μου μιλήσεις! Εσύ φταις για όλα!»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Ο Νίκος έφυγε, χτυπώντας την πόρτα. Από εκείνη τη μέρα, δεν μου ξαναμίλησε. Ούτε ένα μήνυμα, ούτε ένα τηλεφώνημα. Σαν να με διέγραψε από τη ζωή του.
Οι μέρες περνούσαν αργά. Η Μαρία έφυγε μετά από λίγες μέρες, βρήκε ένα μικρό διαμέρισμα με τη βοήθεια μιας φίλης. Μου άφησε ένα σημείωμα: «Σας ευχαριστώ για όλα. Είστε η μόνη που με αγκάλιασε όταν όλοι με γύρισαν την πλάτη.»
Έμεινα μόνη, με τις σκέψεις μου. Κάθε μέρα κοιτούσα το τηλέφωνο, μήπως χτυπήσει. Κάθε βράδυ προσευχόμουν να με συγχωρέσει ο Νίκος. Περνούσα από το σπίτι του, άφηνα φαγητό στην πόρτα, αλλά ποτέ δεν απαντούσε. Η καρδιά μου ράγιζε. Έκανα το σωστό ή μήπως πρόδωσα το παιδί μου;
Η αδερφή μου, η Κατερίνα, προσπαθούσε να με παρηγορήσει. «Ελένη, είσαι μάνα. Δεν έκανες κάτι κακό. Η Μαρία είχε ανάγκη. Ο Νίκος θα το καταλάβει.»
Αλλά οι μήνες περνούσαν και τίποτα δεν άλλαζε. Οι γιορτές ήρθαν, το σπίτι άδειο. Τα Χριστούγεννα, έστειλα μήνυμα στον Νίκο: «Χρόνια πολλά, παιδί μου. Σε αγαπώ.» Καμία απάντηση.
Ένα βράδυ, δεν άντεξα. Πήρα το λεωφορείο και πήγα στο σπίτι του. Χτύπησα το κουδούνι. Άνοιξε η πόρτα, με κοίταξε ψυχρά.
«Τι θέλεις;»
«Να σε δω, παιδί μου. Μου λείπεις.»
«Δεν έχω τίποτα να πούμε. Εσύ διάλεξες πλευρά.»
«Δεν διάλεξα πλευρά, Νίκο. Είμαι μάνα. Δεν μπορούσα να αφήσω ένα κορίτσι μόνο του στο δρόμο.»
«Εγώ δεν σε νοιάζω;»
«Σε νοιάζομαι περισσότερο από τη ζωή μου. Αλλά η Μαρία ήταν οικογένεια για μένα. Δεν μπορούσα να την αφήσω έτσι.»
«Δεν το καταλαβαίνεις, ε; Με πρόδωσες. Δεν θέλω να σε ξαναδώ.»
Έκλεισε την πόρτα. Έμεινα εκεί, στη σκάλα, να τρέμω από το κρύο και τον πόνο. Ένιωθα πως έχανα το παιδί μου για πάντα.
Οι φίλες μου με ρωτούσαν: «Γιατί δεν το αφήνεις; Θα γυρίσει όταν ηρεμήσει.» Αλλά πώς να αφήσω το παιδί μου; Πώς να ζήσω με την ενοχή;
Κάθε μέρα, ξυπνάω με την ελπίδα ότι θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Κάθε βράδυ, κοιμάμαι με δάκρυα. Αναρωτιέμαι αν έκανα λάθος. Αν έπρεπε να βάλω το παιδί μου πάνω απ’ όλα. Αλλά πώς να γυρίσω την πλάτη σε έναν άνθρωπο που με είχε ανάγκη;
Στην Ελλάδα, η οικογένεια είναι ιερή. Το ξέρω. Αλλά τι γίνεται όταν η καρδιά σου σε τραβάει σε δύο αντίθετες κατευθύνσεις; Πόσες μανάδες έχουν βρεθεί στη θέση μου; Πόσοι γονείς έχουν χάσει τα παιδιά τους επειδή προσπάθησαν να κάνουν το σωστό;
Σήμερα, κάθομαι μόνη στο μπαλκόνι, κοιτάζω τα φώτα της πόλης και σκέφτομαι τον Νίκο. Θέλω να του πω πόσο τον αγαπώ, πόσο μου λείπει. Θέλω να του ζητήσω συγγνώμη, αλλά και να του εξηγήσω πως η αγάπη δεν έχει πλευρές. Πως η καρδιά της μάνας χωράει όλους όσους πονάνε.
Άραγε, υπάρχει συγχώρεση για μια μάνα που ακολούθησε την καρδιά της; Θα γυρίσει ποτέ ο γιος μου; Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;