Ο άντρας μου με άφησε και πήρε όλες μας τις οικονομίες – Η ιστορία μου και το δίλημμα που με καίει
«Πού είναι ο Νίκος;» Η φωνή της πεθεράς μου, της κυρίας Ελένης, αντήχησε στο μικρό μας σαλόνι σαν κεραυνός. Δεν είχα προλάβει να πιω ούτε μια γουλιά από τον καφέ μου. Τα χέρια μου έτρεμαν ακόμη, τα μάτια μου ήταν πρησμένα από το κλάμα.
«Δεν ξέρω, κυρία Ελένη. Έφυγε χθες το βράδυ… Δεν έχει γυρίσει.» Ήξερα πως δεν θα με πίστευε. Πάντα με κοιτούσε με καχυποψία, σαν να περίμενε ότι θα κάνω κάτι λάθος, ότι θα καταστρέψω τον γιο της.
«Και τα λεφτά; Πού είναι τα λεφτά;» συνέχισε, σχεδόν φωνάζοντας. Ήξερε για τις οικονομίες μας – τα λίγα που είχαμε καταφέρει να μαζέψουμε μέσα στα χρόνια, με κόπο και στερήσεις. Ήταν το αποκούμπι μας για τις δύσκολες μέρες.
Έσκυψα το κεφάλι. «Δεν ξέρω… Όταν πήγα να πληρώσω το ρεύμα σήμερα, ο λογαριασμός ήταν άδειος.»
Η κυρία Ελένη έβαλε τα χέρια στη μέση της. «Αυτό δεν γίνεται! Κάτι έκανες εσύ! Πάντα ήσουν σπάταλη!»
Ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου. Ήθελα να ουρλιάξω, να της πω ότι εγώ ήμουν αυτή που έκοβε από παντού για να τα βγάλουμε πέρα, που δεν αγόραζα τίποτα για μένα, που έκανα δύο δουλειές για να πληρώνουμε το νοίκι. Αλλά δεν είπα τίποτα. Μόνο δάκρυσα ξανά.
Όταν έφυγε, το σπίτι ήταν πιο άδειο από ποτέ. Ο Νίκος είχε πάρει μαζί του όχι μόνο τα λεφτά, αλλά και ένα κομμάτι από μένα. Παντρευτήκαμε πριν δέκα χρόνια, σε μια μικρή εκκλησία στην Καλλιθέα. Ήμουν μόλις 25, γεμάτη όνειρα και ελπίδες. Ο Νίκος ήταν ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας. Δουλεύαμε και οι δύο σκληρά – εγώ σε ένα φροντιστήριο, εκείνος σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων.
Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα αλλά όμορφα. Μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα, όπως λένε οι όρκοι. Όμως η κρίση ήρθε και μας χτύπησε αλύπητα. Ο Νίκος έχασε τη δουλειά του, εγώ έπιασα δεύτερη δουλειά σε ένα καφέ τα απογεύματα. Εκείνος άρχισε να πίνει περισσότερο, να γυρίζει αργά, να φωνάζει χωρίς λόγο.
«Δεν αντέχω άλλο αυτή τη ζωή!» μου είχε πει ένα βράδυ, όταν γύρισε μεθυσμένος. «Όλα πάνω μου τα ρίχνεις!»
«Νίκο, προσπαθώ μόνο να βοηθήσω…» του είχα απαντήσει ήρεμα.
«Βοηθάς; Με κάνεις να νιώθω άχρηστος!»
Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα στον καναπέ. Την επόμενη μέρα ζήτησα άδεια από τη δουλειά – δεν άντεχα άλλο.
Τώρα όμως δεν υπήρχε ούτε ο Νίκος, ούτε τα λεφτά μας. Μόνο εγώ και η ντροπή μου. Οι φίλες μου με έπαιρναν τηλέφωνο, αλλά δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Η μάνα μου με ρώτησε αν θέλω να πάω στο χωριό για λίγο, να ξεφύγω.
«Μαμά, δεν μπορώ να φύγω… Πρέπει να βρω τι θα κάνω εδώ.»
Το βράδυ κάθισα στο μπαλκόνι και κοίταξα τα φώτα της πόλης. Θυμήθηκα τον Νίκο όπως ήταν παλιά – γελαστός, γεμάτος όνειρα για το μέλλον μας. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Πότε χάσαμε ο ένας τον άλλον;
Την επόμενη μέρα πήγα στην τράπεζα. Ο υπάλληλος με κοίταξε με λύπηση όταν του είπα τι είχε συμβεί.
«Δυστυχώς, κυρία Παπαδοπούλου… Ο λογαριασμός ήταν κοινός. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι.»
Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Βγήκα έξω και κάθισα σε ένα παγκάκι. Έβγαλα το κινητό και έστειλα μήνυμα στη φίλη μου τη Μαρία: «Θέλω να μιλήσουμε.»
Ήρθε αμέσως στο σπίτι.
«Δεν φταις εσύ», μου είπε μόλις της τα είπα όλα.
«Μα πώς να μην φταίω; Μήπως τον πίεσα πολύ; Μήπως δεν ήμουν αρκετή;»
Η Μαρία με αγκάλιασε σφιχτά.
«Άκουσέ με: Ο Νίκος έκανε την επιλογή του. Εσύ έκανες ό,τι μπορούσες.»
Πέρασαν μέρες χωρίς νέα του Νίκου. Η κυρία Ελένη ερχόταν κάθε τόσο και με κατηγορούσε: «Εσύ τον έδιωξες! Εσύ τον κατάστρεψες!» Κάθε φορά που έκλεινε την πόρτα πίσω της, ένιωθα πιο μόνη.
Ένα βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Νίκος.
«Γεια σου…» είπε διστακτικά.
«Πού είσαι; Γιατί το έκανες αυτό;» Η φωνή μου έτρεμε.
«Δεν μπορούσα άλλο… Έπνιγα… Τα λεφτά τα πήρα γιατί… γιατί χρωστάω πολλά… Δεν ήθελα να σε αφήσω έτσι, αλλά…»
«Αλλά τι; Με άφησες χωρίς τίποτα! Πώς θα ζήσω τώρα;»
Σιωπή στην άλλη άκρη της γραμμής.
«Συγγνώμη…» ψιθύρισε και έκλεισε.
Έμεινα να κοιτάζω το τηλέφωνο σαν χαμένη. Ήταν αυτό συγγνώμη; Ήταν αυτό αρκετό;
Τις επόμενες εβδομάδες πάλεψα να σταθώ στα πόδια μου. Έψαξα για άλλη δουλειά – βρήκα μια θέση σε ένα βιβλιοπωλείο στη Νέα Σμύρνη. Τα λεφτά λίγα, αλλά τουλάχιστον ένιωθα χρήσιμη ξανά.
Η κυρία Ελένη συνέχισε να έρχεται – αυτή τη φορά πιο ήρεμη.
«Θέλεις κάτι από το σούπερ μάρκετ;» με ρώτησε μια μέρα διστακτικά.
Την κοίταξα στα μάτια. «Όχι, ευχαριστώ.»
Κάθισε απέναντί μου στο τραπέζι.
«Ο Νίκος… ήταν πάντα αδύναμος», είπε σιγανά. «Εγώ τον μεγάλωσα έτσι… Να μην αντέχει τις δυσκολίες.»
Δεν απάντησα. Δεν ήθελα να την παρηγορήσω – ούτε εκείνη ούτε εμένα.
Το βράδυ πήρα τη μάνα μου τηλέφωνο.
«Μαμά… Θέλω να έρθω για λίγο στο χωριό.»
Έκλεισα τα μάτια και άφησα τα δάκρυα να τρέξουν ελεύθερα. Ίσως εκεί, μακριά από όλα αυτά, να βρω ξανά τον εαυτό μου.
Τώρα που γράφω αυτή την ιστορία, αναρωτιέμαι: Πόσο εύκολο είναι τελικά να χάσεις τα πάντα μέσα σε μια νύχτα; Και πώς βρίσκεις τη δύναμη να ξανασηκωθείς όταν όλα γύρω σου καταρρέουν;
Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου; Θα συγχωρούσατε ποτέ κάποιον που σας πρόδωσε τόσο βαθιά;