Τρέχω στη δουλειά για να ξεφύγω από τον άντρα μου: Μια ιστορία για τον πόνο πίσω από το καθημερινό χαμόγελο
«Πάλι άργησες, Μαρία. Τι να πω; Πάντα βρίσκεις δικαιολογίες!»
Η φωνή του Νίκου αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου, παρόλο που έχουν περάσει ώρες από τότε που έφυγα από το σπίτι. Κάθε πρωί, η ίδια σκηνή. Κοιτάζω το ρολόι, νιώθω το στομάχι μου σφιγμένο, τα βήματά μου γρήγορα, σχεδόν τρέχω προς το σταθμό του μετρό. Δεν ξέρω αν τρέχω για να προλάβω το λεωφορείο ή για να ξεφύγω από εκείνον.
«Δεν καταλαβαίνεις τίποτα, Νίκο. Προσπαθώ…»
«Τι προσπαθείς; Να κάνεις τη ζωή μου δύσκολη;»
Αυτές οι κουβέντες με κυνηγούν. Κάθε μέρα, κάθε βράδυ. Στο σπίτι μας στο Περιστέρι, οι τοίχοι έχουν απορροφήσει τις φωνές μας. Η κόρη μας, η Ελένη, μόλις δώδεκα χρονών, με κοιτάζει με μάτια γεμάτα ερωτήσεις που δεν τολμά να κάνει φωναχτά. Ο γιος μας, ο Γιώργος, μικρός ακόμα, παίζει με τα αυτοκινητάκια του, αλλά ξέρω πως ακούει τα πάντα.
Στη δουλειά, στο λογιστικό γραφείο της κυρίας Παπαδοπούλου στο κέντρο της Αθήνας, νιώθω άλλος άνθρωπος. Εκεί κανείς δεν με κρίνει για το αν το φαγητό είναι αλμυρό ή αν ξέχασα να σιδερώσω τα πουκάμισα. Εκεί είμαι η Μαρία που λύνει προβλήματα, που βοηθάει τους πελάτες, που γελάει με τις συναδέλφους της στο διάλειμμα. Η Άννα, η φίλη μου από το γραφείο, με ρωτάει συχνά:
«Καλά είσαι; Σαν να έχεις κάτι…»
Χαμογελάω πάντα. «Όλα καλά, Άννα μου. Απλώς λίγο κουρασμένη.»
Ποτέ δεν λέω την αλήθεια. Πώς να πω ότι φοβάμαι να γυρίσω σπίτι; Ότι κάθε φορά που ακούω τα κλειδιά του Νίκου στην πόρτα, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά από άγχος;
Ο Νίκος δεν ήταν πάντα έτσι. Όταν γνωριστήκαμε στη σχολή, ήταν γελαστός, γεμάτος όνειρα. Θυμάμαι ακόμα το πρώτο μας ραντεβού στην Πλάκα, τα αστεία του, το πώς με έκανε να νιώθω μοναδική. Μετά ήρθαν τα παιδιά, οι δυσκολίες της ζωής, η ανεργία του για ένα διάστημα… Κι άρχισε να αλλάζει.
«Πού πήγαν τα λεφτά;»
«Δεν φτάνουν ποτέ! Εσύ φταις!»
Κάθε μήνα τα ίδια. Ο μισθός μου δεν φτάνει για όλα. Εκείνος δουλεύει περιστασιακά σε μια αποθήκη, αλλά πάντα γκρινιάζει πως κουράζεται πιο πολύ από μένα. Δεν βλέπει ποτέ τι κάνω εγώ: δουλειά, σπίτι, παιδιά, λογαριασμοί…
Μια μέρα, γύρισα σπίτι και βρήκα την Ελένη να κλαίει στο δωμάτιό της.
«Τι έγινε αγάπη μου;»
«Μάλωσε ο μπαμπάς μαζί σου πάλι… Δεν θέλω να σας ακούω να φωνάζετε.»
Ένιωσα να σπάω μέσα μου. Τι παράδειγμα δίνω στα παιδιά μου; Πόσο ακόμα θα αντέξουν αυτή την ένταση;
Το βράδυ εκείνο προσπάθησα να μιλήσω στον Νίκο.
«Νίκο, πρέπει να κάνουμε κάτι. Δεν πάει άλλο έτσι… Τα παιδιά υποφέρουν.»
Με κοίταξε ψυχρά.
«Αν δεν σου αρέσει, ξέρεις πού είναι η πόρτα.»
Έμεινα άφωνη. Πού να πάω; Οι γονείς μου μένουν στη Λαμία και είναι μεγάλοι πια. Δεν θέλω να τους φορτώσω τα προβλήματά μου. Οι φίλες μου έχουν κι αυτές τις δικές τους ζωές. Και τι θα πει ο κόσμος; Στην Ελλάδα ακόμα και σήμερα μια χωρισμένη γυναίκα είναι δακτυλοδεικτούμενη.
Τις επόμενες μέρες ήμουν σαν φάντασμα μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Μιλούσα μόνο στα παιδιά. Ο Νίκος έκανε πως δεν υπάρχω. Μια μέρα άκουσα την πεθερά μου να λέει στη γειτόνισσα:
«Η Μαρία δεν είναι καλή νοικοκυρά… Ο Νίκος ταλαιπωρείται μαζί της.»
Ένιωσα ντροπή και θυμό μαζί. Πόσο εύκολο είναι για τους άλλους να κρίνουν χωρίς να ξέρουν τίποτα;
Στη δουλειά έβρισκα λίγη χαρά. Η Άννα με έσπρωξε μια μέρα:
«Έλα μαζί μας για καφέ μετά τη δουλειά!»
Δεν ήθελα στην αρχή – φοβόμουν την αντίδραση του Νίκου αν αργούσα κι άλλο. Αλλά τελικά πήγα. Για πρώτη φορά μετά από καιρό ένιωσα ελεύθερη. Γελάσαμε, μιλήσαμε για τα πάντα εκτός από προβλήματα.
Όταν γύρισα σπίτι αργά εκείνο το βράδυ, ο Νίκος με περίμενε στο σαλόνι.
«Πού ήσουν; Με ποιους ήσουν;»
Η φωνή του δυνατή, γεμάτη καχυποψία.
«Με τις κοπέλες από τη δουλειά…»
«Ψέματα! Μη νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνω!»
Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα στον καναπέ. Τα παιδιά με είδαν το πρωί και δεν είπαν τίποτα – μόνο με κοίταξαν λυπημένα.
Άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά τι θέλω στη ζωή μου. Να συνεχίσω έτσι; Να μεγαλώσουν τα παιδιά σε αυτό το περιβάλλον; Να χάσω κι εγώ τον εαυτό μου τελείως;
Μια μέρα η Άννα με πλησίασε διακριτικά στο γραφείο.
«Μαρία… Αν χρειαστείς ποτέ κάτι – σπίτι, λεφτά, οτιδήποτε – είμαι εδώ.»
Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μόνη ένιωθα μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Το ίδιο βράδυ μάζεψα κουράγιο και μίλησα στα παιδιά.
«Θέλω να ξέρετε ότι σας αγαπάω πολύ… Και ότι ό,τι κι αν γίνει, θα είμαι πάντα δίπλα σας.»
Η Ελένη με αγκάλιασε σφιχτά.
«Μαμά, μην κλαις… Εγώ θέλω μόνο να είμαστε ήρεμοι.»
Ο Γιώργος ήρθε κι αυτός κοντά μου και χώθηκε στην αγκαλιά μου.
Εκείνο το βράδυ πήρα μια βαθιά ανάσα και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη.
«Μαρία,» είπα στον εαυτό μου ψιθυριστά, «πόσο ακόμα θα αντέξεις;»
Δεν έχω πάρει ακόμα όλες τις αποφάσεις μου. Κάθε μέρα παλεύω με τον φόβο και την ελπίδα. Αλλά ξέρω πως δεν είμαι μόνη – και πως αξίζω κάτι καλύτερο.
Άραγε πόσες γυναίκες στην Ελλάδα ζουν πίσω από ένα ψεύτικο χαμόγελο; Πόσες βρίσκουν τη δύναμη να αλλάξουν τη ζωή τους; Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις δικές σας σκέψεις…