Ο πατέρας μου, ο ήρωάς μου: Πώς στα δέκα μου χρόνια έσωσα τη ζωή του πατέρα μου ένα καλοκαιρινό απόγευμα στην Αθήνα
«Γιάννη, φέρε μου λίγο νερό, σε παρακαλώ…» Η φωνή του πατέρα μου ακούστηκε αδύναμη, σχεδόν ξένη. Ήταν ένα ζεστό απόγευμα του Ιουλίου στην Αθήνα, και ο ήλιος έκαιγε τα πάντα. Καθόμουν στο σαλόνι, παίζοντας με τα τουβλάκια μου, όταν άκουσα τον πατέρα μου να φωνάζει από την κουζίνα. Κάτι στη φωνή του με έκανε να πεταχτώ όρθιος. Δεν ήταν ο συνηθισμένος, δυνατός μπαμπάς που ήξερα.
Έτρεξα κοντά του και τον βρήκα να κάθεται στην καρέκλα, ιδρωμένος, με το πρόσωπό του χλωμό. Τα χέρια του έτρεμαν και τα μάτια του ήταν μισόκλειστα. «Μπαμπά, τι έχεις;» ρώτησα με τρεμάμενη φωνή. Εκείνος προσπάθησε να χαμογελάσει, αλλά το χαμόγελο έσβησε αμέσως. «Δεν ξέρω, παιδί μου… νιώθω περίεργα…»
Η μαμά έλειπε στη δουλειά και η αδερφή μου ήταν στη φίλη της. Ήμασταν μόνοι μας. Ένιωσα τον πανικό να με κυριεύει. Ήμουν μόλις δέκα χρονών – τι μπορούσα να κάνω; Όμως κάτι μέσα μου φώναζε πως δεν είχα χρόνο για φόβο.
«Μπαμπά, κάτσε ήσυχος! Θα φέρω το κινητό!»
Έτρεξα στο σαλόνι, άρπαξα το κινητό του και προσπάθησα να θυμηθώ τον αριθμό του ΕΚΑΒ που είχαμε μάθει στο σχολείο. 166… 166… Τα δάχτυλά μου έτρεμαν τόσο που πάτησα λάθος αριθμό δύο φορές. Τρίτη φορά – επιτέλους, άκουσα τη φωνή της τηλεφωνήτριας.
«Παρακαλώ, ΕΚΑΒ.»
«Ο μπαμπάς μου… δεν νιώθει καλά… είναι χλωμός και ιδρώνει πολύ…»
Η φωνή μου έσπαγε, αλλά η κυρία στην άλλη άκρη ήταν ήρεμη. Μου ζήτησε να της πω τη διεύθυνση και να περιγράψω τα συμπτώματα. «Μείνε μαζί του, μην τον αφήσεις μόνο του. Έρχεται ασθενοφόρο.»
Έτρεξα ξανά στην κουζίνα. Ο πατέρας μου είχε γείρει το κεφάλι πίσω και τα μάτια του έκλειναν. «Μπαμπά! Μη κοιμάσαι! Μίλα μου!» φώναξα και τον ταρακούνησα ελαφρά.
Άνοιξε τα μάτια του με δυσκολία. «Είμαι εδώ, Γιάννη… Μη φοβάσαι…»
Αλλά εγώ φοβόμουν. Φοβόμουν όσο ποτέ στη ζωή μου. Κάθισα δίπλα του, του κράτησα το χέρι και προσπαθούσα να θυμηθώ όλα όσα μας είχαν πει στο σχολείο για τις πρώτες βοήθειες. Να τον βάλω να ξαπλώσει; Να του δώσω νερό; Μήπως δεν πρέπει; Μήπως κάνω κάτι λάθος;
Τα λεπτά περνούσαν βασανιστικά αργά. Άκουγα την καρδιά μου να χτυπάει στα αυτιά μου. Έξω από το παράθυρο, η Αθήνα συνέχιζε να βουίζει αδιάφορη – αυτοκίνητα, κορναρίσματα, παιδιά που έπαιζαν στην πλατεία. Κανείς δεν ήξερε τι συνέβαινε μέσα στο μικρό μας διαμέρισμα.
Ξαφνικά ο πατέρας μου έκανε μια απότομη κίνηση και έπιασε το στήθος του. «Πονάω…» ψιθύρισε. Ένιωσα ότι θα λιποθυμήσω από τον φόβο. Θυμήθηκα όμως τη δασκάλα μας που μας είχε πει: «Αν κάποιος πονάει στο στήθος και ιδρώνει, μπορεί να είναι έμφραγμα.»
«Μπαμπά, κράτα γερά! Το ασθενοφόρο έρχεται!»
Τα λεπτά έμοιαζαν αιώνες. Κοίταζα το ρολόι ξανά και ξανά. Τότε άκουσα σειρήνες από μακριά – ήλπιζα να ήταν για εμάς. Έτρεξα στο μπαλκόνι και είδα το ασθενοφόρο να σταματάει κάτω από την πολυκατοικία μας.
«Εδώ! Εδώ!» φώναξα όσο πιο δυνατά μπορούσα.
Οι διασώστες ανέβηκαν τρέχοντας τις σκάλες – το ασανσέρ ήταν χαλασμένο όπως πάντα – και μπήκαν μέσα λαχανιασμένοι. Με παραμέρισαν απαλά και άρχισαν να εξετάζουν τον πατέρα μου.
«Καλά έκανες που κάλεσες αμέσως», μου είπε ένας από αυτούς καθώς ετοίμαζαν το φορείο. «Του έσωσες τη ζωή.»
Έμεινα μόνος στο σπίτι όταν έφυγαν με τον πατέρα μου για το νοσοκομείο. Ένιωθα άδειος και τρομαγμένος. Πήρα τηλέφωνο τη μαμά – μόλις άκουσε τι έγινε, έκλαιγε και φώναζε πως θα έρθει αμέσως.
Οι ώρες μέχρι να μάθουμε νέα ήταν βασανιστικές. Η μαμά ήρθε τρέχοντας, με μάτια κόκκινα από το κλάμα. Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά και περιμέναμε μαζί το τηλέφωνο από το νοσοκομείο.
Όταν τελικά τηλεφώνησαν και μας είπαν πως ο πατέρας μου είχε πάθει έμφραγμα αλλά ήταν σταθερός χάρη στην έγκαιρη επέμβαση, λύγισα και ξέσπασα σε κλάματα. Η μαμά με αγκάλιασε πιο σφιχτά από ποτέ.
Τις επόμενες μέρες πήγαινα κάθε απόγευμα στο νοσοκομείο μαζί με τη μαμά. Ο πατέρας μου ήταν αδύναμος αλλά χαμογελούσε όταν με έβλεπε.
«Γιάννη, είσαι ο ήρωάς μου», μου είπε μια μέρα καθώς του κρατούσα το χέρι.
«Όχι, μπαμπά… Εσύ είσαι ο δικός μου ήρωας», του απάντησα με δάκρυα στα μάτια.
Όταν γύρισε σπίτι μετά από μια εβδομάδα, τίποτα δεν ήταν πια ίδιο. Η μαμά έγινε πιο αγχωμένη – κάθε φορά που ο πατέρας μου κουραζόταν ή ανέβαινε τις σκάλες, τον κοιτούσε ανήσυχη. Εκείνος προσπαθούσε να δείχνει δυνατός, αλλά εγώ έβλεπα στα μάτια του τον φόβο που δεν ήθελε να παραδεχτεί.
Στο σπίτι επικρατούσε μια παράξενη σιωπή – σαν όλοι να φοβόμασταν να μιλήσουμε για όσα έγιναν. Η αδερφή μου απέφευγε να κάθεται μαζί μας στο τραπέζι, κλεινόταν στο δωμάτιό της και άκουγε μουσική δυνατά για να μην ακούει τις ανησυχίες της μαμάς.
Ένα βράδυ τους άκουσα να τσακώνονται στην κουζίνα:
«Δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι! Πρέπει να προσέχεις!» φώναζε η μαμά στον πατέρα μου.
«Κάνω ό,τι μπορώ! Δεν θέλω να ζω σαν άρρωστος!» απαντούσε εκείνος εκνευρισμένος.
Ένιωθα ότι η οικογένειά μας είχε αλλάξει για πάντα εκείνο το απόγευμα. Εγώ μεγάλωσα απότομα – δεν ήμουν πια το μικρό παιδί που φοβόταν το σκοτάδι ή τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι. Τώρα φοβόμουν για τον πατέρα μου κάθε φορά που άκουγα έναν βήχα ή ένα αναστεναγμό του.
Τα χρόνια πέρασαν και ο πατέρας μου έγινε πιο προσεκτικός με την υγεία του – άλλαξε διατροφή, περπατούσε κάθε πρωί στον λόφο πίσω από το σπίτι μας στου Παπάγου, αλλά ο φόβος δεν έφυγε ποτέ εντελώς από μέσα μας.
Σήμερα, όταν τον βλέπω να γελάει με τα εγγόνια του ή να κάθεται στο καφενείο με τους φίλους του, νιώθω περήφανος που εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα βρήκα τη δύναμη να κάνω αυτό που έπρεπε.
Αλλά αναρωτιέμαι: Πόσοι από εμάς έχουμε βρεθεί ξαφνικά αντιμέτωποι με την ευθύνη των μεγάλων πριν την ώρα μας; Και πόσο μας άλλαξε αυτό; Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις δικές σας ιστορίες…