Κάτω από την Επιφάνεια: Γιατί μου είπε ψέματα ο άντρας μου;
«Πάλι αργείς, Νίκο;» Η φωνή μου ακούστηκε σπασμένη, γεμάτη ανησυχία και θυμό. Ήταν περασμένες έντεκα, κι εγώ καθόμουν στην κουζίνα, με το φως χαμηλωμένο, τα χέρια μου σφιγμένα γύρω από μια κούπα τσάι που είχε πια κρυώσει. Ο Νίκος μπήκε μέσα, άφησε τα κλειδιά του στο τραπέζι και απέφυγε το βλέμμα μου. «Είχα δουλειά, Μαρία. Μη με ρωτάς κάθε φορά τα ίδια.»
Δεν ήταν η πρώτη φορά που γυρνούσε αργά, αλλά κάτι μέσα μου έλεγε πως αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά. Το ένστικτό μου, αυτό το αόρατο χέρι που με τραβούσε πάντα προς την αλήθεια, δεν με είχε προδώσει ποτέ. Τον κοίταξα στα μάτια, προσπαθώντας να διακρίνω έστω και μια ρωγμή στην ψυχραιμία του. «Νίκο, τι συμβαίνει; Μη μου πεις πάλι για τη δουλειά. Ξέρω ότι κάτι μου κρύβεις.»
Έκανε πως δεν άκουσε. Πήγε στο μπάνιο, άφησε το σακάκι του στην καρέκλα, και για λίγα λεπτά ακούστηκε μόνο το νερό που έτρεχε. Όταν βγήκε, τον περίμενα ακόμα. «Θέλω να μιλήσουμε», του είπα ήρεμα, αλλά η φωνή μου έτρεμε. «Δεν αντέχω άλλο αυτή την απόσταση μεταξύ μας.»
Σιώπησε. Κάθισε απέναντί μου, τα μάτια του καρφωμένα στο πάτωμα. «Μαρία, δεν είναι τίποτα. Απλά πιέζομαι στη δουλειά.»
«Νίκο, σε παρακαλώ. Είμαστε δέκα χρόνια μαζί. Ξέρω πότε λες ψέματα.»
Το βλέμμα του σκοτείνιασε. Για μια στιγμή νόμιζα πως θα μου πει την αλήθεια, αλλά τελικά σηκώθηκε και πήγε στο υπνοδωμάτιο. Έμεινα μόνη, με το μυαλό μου να τρέχει σε σενάρια. Μήπως είχε άλλη; Μήπως είχε μπλέξει σε κάτι επικίνδυνο; Δεν μπορούσα να κοιμηθώ εκείνο το βράδυ. Κάθε ήχος, κάθε σκέψη, με κρατούσε ξύπνια.
Την επόμενη μέρα, καθώς τακτοποιούσα τα χαρτιά στο γραφείο, έπεσε το μάτι μου σε έναν φάκελο που δεν είχα ξαναδεί. Ήταν ένας λογαριασμός από μια τράπεζα, στο όνομα της Ελένης – της πρώην γυναίκας του Νίκου. Η καρδιά μου χτύπησε δυνατά. Τον άνοιξα με τρεμάμενα χέρια. Μέσα υπήρχε μια απόδειξη μεταφοράς χρημάτων. Ο Νίκος είχε πληρώσει ένα μεγάλο ποσό για να καλύψει τα χρέη της Ελένης. Η ημερομηνία ήταν πρόσφατη. Ένιωσα το αίμα να παγώνει στις φλέβες μου.
Όταν γύρισε το βράδυ, τον περίμενα στην κουζίνα. «Θέλω να μου εξηγήσεις τι είναι αυτό», του είπα και του έδειξα τον φάκελο. Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα. Για πρώτη φορά, είδα φόβο στο βλέμμα του.
«Μαρία, δεν είναι αυτό που νομίζεις…»
«Τι ακριβώς νομίζω, Νίκο; Ότι πληρώνεις τα χρέη της πρώην σου πίσω από την πλάτη μου; Ότι μου λες ψέματα κάθε μέρα;»
Σιώπησε. Το πρόσωπό του είχε ασπρίσει. «Η Ελένη… είχε μπλέξει άσχημα. Αν δεν την βοηθούσα, θα έχανε το σπίτι της. Δεν ήθελα να σε ανησυχήσω.»
«Δεν ήθελες να με ανησυχήσεις ή δεν ήθελες να με βάλεις στη ζωή σου πραγματικά;» φώναξα. Τα δάκρυα κυλούσαν στα μάγουλά μου. «Δέκα χρόνια μαζί, Νίκο. Και ακόμα νιώθω ξένη στη ζωή σου.»
«Δεν είναι έτσι, Μαρία. Απλά… Ένιωθα υπεύθυνος. Ήμασταν μαζί τόσα χρόνια, έχουμε ένα παιδί μαζί…»
«Κι εμείς; Εμείς τι είμαστε;»
Η φωνή μου έσπασε. Ο μικρός μας, ο Γιώργος, βγήκε από το δωμάτιό του, τρίβοντας τα μάτια του. «Μαμά, γιατί φωνάζετε;» Έσκυψα και τον αγκάλιασα σφιχτά. «Τίποτα, αγάπη μου. Πήγαινε να κοιμηθείς.»
Όταν έμεινα ξανά μόνη με τον Νίκο, η ένταση είχε πέσει, αλλά η απόσταση ανάμεσά μας είχε γίνει χάσμα. «Δεν ξέρω αν μπορώ να το ξεπεράσω αυτό», του είπα. «Δεν είναι μόνο τα λεφτά. Είναι το ψέμα. Είναι που δεν με εμπιστεύεσαι.»
Τις επόμενες μέρες, το σπίτι μας ήταν γεμάτο σιωπή. Ο Νίκος προσπαθούσε να με πλησιάσει, να μου εξηγήσει, αλλά εγώ είχα κλειστεί στον εαυτό μου. Η μητέρα μου, η κυρία Σοφία, ήρθε να με δει. «Τι έχεις, κορίτσι μου;» με ρώτησε. Της τα είπα όλα, με λυγμούς. Εκείνη με αγκάλιασε. «Οι άντρες, Μαρία μου, πολλές φορές κουβαλάνε βάρη από το παρελθόν. Αλλά εσύ πρέπει να σκεφτείς τον εαυτό σου. Τι θέλεις εσύ;»
Δεν ήξερα τι ήθελα. Ήθελα να σώσω την οικογένειά μου, αλλά ήθελα και να νιώσω ότι με σέβονται, ότι με υπολογίζουν. Οι φίλες μου, η Άννα και η Κατερίνα, μου έλεγαν να μην το αφήσω έτσι. «Αν το συγχωρήσεις τώρα, θα το ξανακάνει», μου είπε η Άννα. «Πρέπει να βάλεις όρια.»
Ο Νίκος προσπαθούσε να με πείσει ότι όλα έγιναν για καλό. «Δεν θέλω να χαλάσουμε για κάτι που δεν έχει να κάνει με εμάς», μου είπε ένα βράδυ. «Έχει να κάνει με εμάς, Νίκο. Γιατί εσύ αποφάσισες μόνος σου για κάτι που μας αφορά και τους δύο.»
Η ένταση στο σπίτι μεγάλωνε. Ο Γιώργος είχε γίνει νευρικός, δεν ήθελε να πάει σχολείο. Η δασκάλα του με κάλεσε. «Ο Γιώργος είναι ανήσυχος, κυρία Μαρία. Κλαίει εύκολα, δεν συγκεντρώνεται.» Ένιωσα ενοχές. Ήξερα ότι η δική μας κρίση είχε επηρεάσει και το παιδί μας.
Ένα βράδυ, καθώς καθόμουν στο μπαλκόνι, άκουσα τον Νίκο να μιλάει στο τηλέφωνο. Η φωνή του ήταν χαμηλή, αλλά άκουσα το όνομα της Ελένης. «Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά. Θα τα κανονίσω εγώ.» Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται. Δεν είχε τελειώσει τίποτα. Τα ψέματα συνεχιζόντουσαν.
Την επόμενη μέρα, του ζήτησα να φύγει από το σπίτι. «Χρειάζομαι χρόνο να σκεφτώ», του είπα. Εκείνος παρακάλεσε, έκλαψε, αλλά ήμουν ανένδοτη. Έφυγε με μια βαλίτσα στο χέρι, τα μάτια του κόκκινα. Ο Γιώργος με ρώτησε πού πήγε ο μπαμπάς. «Ο μπαμπάς χρειάζεται λίγο χρόνο μόνος του», του είπα, προσπαθώντας να μην κλάψω μπροστά του.
Οι μέρες περνούσαν αργά. Η μητέρα μου ερχόταν συχνά, με βοηθούσε με το παιδί. Οι φίλες μου με στήριζαν, αλλά ένιωθα μόνη. Σκεφτόμουν τα χρόνια που είχαμε περάσει μαζί, τα όνειρα που είχαμε κάνει. Αναρωτιόμουν αν άξιζε να τα πετάξω όλα για ένα ψέμα. Αλλά ήταν μόνο ένα ψέμα; Ήταν μια αλυσίδα από ψέματα, από μυστικά, από αποφάσεις που έπαιρνε μόνος του.
Ένα απόγευμα, ήρθε ο Νίκος να δει τον Γιώργο. Τον είδα να κάθεται μαζί του στο σαλόνι, να του διαβάζει παραμύθια, να γελάει μαζί του. Για μια στιγμή, θυμήθηκα γιατί τον είχα ερωτευτεί. Αλλά μετά θυμήθηκα και τον πόνο που μου είχε προκαλέσει.
Το βράδυ, αφού έφυγε, κάθισα μόνη και σκέφτηκα: Μπορώ να τον συγχωρήσω; Μπορώ να ξαναχτίσω την εμπιστοσύνη μας; Ή μήπως ήρθε η ώρα να βάλω τον εαυτό μου πρώτο;
«Άραγε, πόσες φορές πρέπει να προδώσουμε τον εαυτό μας για να σώσουμε μια οικογένεια; Και τελικά, τι αξίζει περισσότερο: η αλήθεια ή η συνήθεια;»