Με λένε Ιωάννα και πάντα ονειρευόμουν να χορεύω, μέχρι που η προδοσία του άντρα μου και ένα τροχαίο ατύχημα με καθήλωσαν σε αναπηρικό αμαξίδιο. Αντιμετώπισα τον πόνο, την απόρριψη της κοινωνίας και της ίδιας μου της οικογένειας, αλλά βρήκα τη δύναμη να συγχωρήσω και να ξαναρχίσω. Αυτή είναι η ιστορία μου για την απώλεια, τον θυμό, τη συγχώρεση και το θάρρος να ονειρεύομαι ξανά.
Είμαι η μητέρα ενός αγοριού που γεννήθηκε χωρίς αυτιά. Ο αγώνας μας για να ακούσει και να βρει τη θέση του σε μια κοινωνία γεμάτη προκαταλήψεις ήταν γεμάτος πόνο, ελπίδα και απρόσμενες ανατροπές. Αυτή είναι η ιστορία μιας οικογένειας που δοκιμάστηκε, της δύναμης της μητρικής αγάπης και του ερωτήματος αν το θαύμα είναι πάντα ευλογία.
Γεννήθηκα χωρίς αυτιά σε ένα μικρό χωριό της Χαλκιδικής, και η ζωή μου ήταν γεμάτη σιωπή, βλέμματα λύπησης και ψιθύρους πίσω από την πλάτη μου. Οι γονείς μου πάλεψαν με γιατρούς, συγχωριανούς και τους ίδιους τους φόβους τους, ενώ εγώ παρακολουθούσα τους άλλους να ζουν όσα εγώ μόνο φανταζόμουν. Όταν η επιστήμη προχώρησε και άκουσα για πρώτη φορά το κύμα, κατάλαβα πως κάθε μάχη άξιζε.
Με λένε Ζωή και μεγάλωσα βλέποντας τη μητέρα μου να παλεύει για τον αδερφό μου, τον Νίκο, που είναι καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο. Όταν χάλασε το μοναδικό μας αυτοκίνητο, αναγκάστηκα να ζητήσω βοήθεια από τον πλούσιο γείτονά μας, τον κύριο Σταύρο. Αυτό που ακολούθησε ξεπέρασε κάθε φαντασία και με έκανε να δω τους ανθρώπους με άλλα μάτια.