Στα εβδομήντα μου, βρέθηκα μόνη στο διαμέρισμά μου στην Αθήνα, με τη σιωπή να βαραίνει κάθε γωνιά. Τα παιδιά μου, απορροφημένα από τις δικές τους ζωές, αρνήθηκαν να μείνω μαζί τους, αφήνοντάς με να αναρωτιέμαι αν έχω ακόμα θέση στον κόσμο τους. Μέσα από πίκρα, θυμό και μικρές στιγμές απρόσμενης σύνδεσης, ξεκίνησα να ψάχνω ξανά το νόημα και τη χαρά στη ζωή μου.