Ξεκινώ με την πιο σκληρή κουβέντα που άκουσα από την ίδια μου τη μάνα για το γιο μου. Περιγράφω την αγωνία μου σαν νέα μητέρα, πώς αναγκάστηκα να παραιτηθώ από τη δουλειά και τις δυσκολίες της καθημερινότητας όταν έψαχνα μάταια για δουλειά και παιδικό σταθμό. Όλα κορυφώνονται με σκιές στην οικογένειά μας και μια ερώτηση που ακόμα με στοιχειώνει για το αν τελικά ο γιος μου άξιζε περισσότερη αγάπη κι όχι να τον βλέπουν σαν βάρος.
Από τη μία στιγμή στην άλλη, ο πεθερός μου εγκαταστάθηκε στο σπίτι μας και οι ζωές μας ανατράπηκαν. Προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε την οικογένειά μας καθώς βυθιστήκαμε σε οικονομικά αδιέξοδα, εντάσεις, και συναισθηματικούς κλυδωνισμούς. Έμαθα περισσότερα για τον εαυτό μου, για τον άντρα μου, και για το τι πραγματικά σημαίνει αγάπη και επιβίωση σε αυτή την τρικυμία.
Με λένε Ελένη, είμαι εξήντα χρονών, χήρα και εδώ και τρία χρόνια χωρίς δουλειά. Η κόρη μου, η Μαρία, δεν με κάλεσε καν στα γενέθλιά της και αναρωτιέμαι πού έκανα λάθος. Μια ιστορία για την απώλεια, τις ενοχές και τη λαχτάρα για συμφιλίωση.
Η ζωή μου άλλαξε δραματικά όταν έχασα τη δουλειά μου μετά τη γέννηση του γιου μου. Η μητέρα μου, η γιαγιά του παιδιού, με πλήγωνε λέγοντας πως το παιδί είναι βάρος. Μέσα από αυτή την ιστορία μοιράζομαι τον εσωτερικό μου αγώνα, τις οικογενειακές συγκρούσεις και την αναζήτηση ελπίδας στην καθημερινότητα της Ελλάδας.
Από τη στιγμή που άνοιξα το ψυγείο και το βρήκα πάλι άδειο, η καρδιά μου βούλιαξε. Ο γιος μου, ο Νίκος, 32 χρονών, ζει ακόμα μαζί μας, δουλεύει από το σπίτι και σπάνια βγαίνει έξω. Κάθε μέρα αναρωτιέμαι πού κάναμε λάθος και αν θα βρει ποτέ το δρόμο του, ενώ η οικογένειά μας βρίσκεται στα όρια της αντοχής της.
