Είμαι η Ελένη, 68 χρονών, και ζω μόνη μου στην Αθήνα. Ζήτησα από τα παιδιά μου να με πάρουν στο σπίτι τους, αλλά αρνήθηκαν. Η μοναξιά με πνίγει και αναρωτιέμαι αν υπάρχει ελπίδα για μια ζεστή αγκαλιά στα γεράματα.
Ονομάζομαι Μαρία και αφιέρωσα όλη μου τη ζωή στην οικογένειά μου. Τώρα, στα γεράματα, ο γιος μου, ο Πέτρος, μου ζητά να πουλήσω το σπίτι μου και να μετακομίσω μαζί του, αλλά μέσα μου νιώθω φόβο και αβεβαιότητα. Αυτή είναι η ιστορία μου για την εμπιστοσύνη, τις οικογενειακές σχέσεις και τον αγώνα για την προσωπική μου ασφάλεια.
Είμαι η Μαρία, και η ζωή μου άλλαξε όταν οι γονείς μου άρχισαν να εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από μένα. Ανάμεσα σε δουλειά, παιδιά και τις δικές μου ανάγκες, βρέθηκα να πνίγομαι από ενοχές και ευθύνες. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς πάλεψα να βρω ισορροπία, αγάπη και όρια.
Λίγο πριν τα εβδομήντα μου, νιώθω το σπίτι μου πιο άδειο από ποτέ. Ο γιος μου έχει απομακρυνθεί, επηρεασμένος από τη γυναίκα του, και η σιωπή ανάμεσά μας με πνίγει. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει τρόπος να ξαναβρούμε ο ένας τον άλλον, ή αν η μοναξιά θα είναι η μόνη μου συντροφιά.
Ένα συνηθισμένο Σαββατιάτικο πρωινό μετατράπηκε σε εφιάλτη όταν, ως ηλικιωμένη γυναίκα, βρέθηκα στο επίκεντρο μιας παρεξήγησης στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Η ντροπή, ο φόβος και η αίσθηση ότι όλοι με κοιτούν, με έκαναν να αναρωτηθώ για την αξία και το σεβασμό που δείχνει η κοινωνία στους ηλικιωμένους. Αυτή είναι η ιστορία μου για την αξιοπρέπεια, τις προκαταλήψεις και τον αγώνα για σεβασμό στην Ελλάδα του σήμερα.