Εκείνο το βράδυ, η κουνιάδα μου η Ελένη εμφανίστηκε ξαφνικά στην πόρτα μου με τα δυο της παιδιά, βρεγμένα και φοβισμένα. Οι πληγές του παρελθόντος, οι προδοσίες και οι απώλειες της οικογένειάς μας ξύπνησαν μέσα μου, καθώς πάλευα να αποφασίσω αν μπορώ να της προσφέρω καταφύγιο. Αυτή η νύχτα άλλαξε για πάντα εμένα και την οικογένειά μας.
Ξεκινώ την ιστορία μου με μια δραματική φυγή από το σπίτι, αφήνοντας τα παιδιά μου στη μητέρα μου. Η καθημερινότητα, η μοναξιά και η έλλειψη στήριξης με οδήγησαν στα όριά μου. Τώρα αναρωτιέμαι αν υπάρχει όριο στην υπομονή και πώς μπορεί μια γυναίκα να ξαναβρεί την αξία της στα μάτια των δικών της.
Την Πρωτοχρονιά, κρατώντας το σκυλάκι της εγγονής μου και περιμένοντας τον άντρα μου να γυρίσει από το νεκροταφείο, κατάλαβα πως ο γάμος μας διαλύεται. Μέσα σε λίγες ώρες, όλα όσα πίστευα για τη ζωή μας άρχισαν να καταρρέουν. Τώρα, στα 62 μου, στέκομαι μπροστά στο διαζύγιο και αναρωτιέμαι πού ακριβώς χάσαμε το δρόμο μας.