Είμαι εργοδηγός σε εργοστάσιο στη Λάρισα και πάντα πίστευα πως η ομάδα είναι σαν δεύτερη οικογένεια. Όταν ο συνάδελφός μου, ο Γιάννης, μου ζήτησε μια χάρη, δεν φανταζόμουν πόσο θα άλλαζε αυτό την οπτική μου για τους ανθρώπους. Αυτή είναι η ιστορία μου για την εμπιστοσύνη, την απογοήτευση και τα όρια που δεν πρέπει να ξεπερνάμε.
Είμαι ο Γιάννης, εργοδηγός σε εργοστάσιο έξω από την Αθήνα. Μια φαινομενικά ασήμαντη προδοσία από συνάδελφο στην καντίνα με έκανε να δω αλλιώς τους ανθρώπους γύρω μου. Αυτή η εμπειρία με ανάγκασε να αναρωτηθώ τι αξίζει τελικά η εμπιστοσύνη στη δουλειά και στη ζωή.
Μια φαινομενικά ασήμαντη απάτη από τον συνάδελφό μου, τον Μάριο, γύρω από το ποιος θα πληρώσει το μεσημεριανό στο εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη, με ανάγκασε να αναρωτηθώ για τη δική μου αφέλεια και την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους. Μέσα από εσωτερικές συγκρούσεις και συζητήσεις με άλλους συναδέλφους, ήρθα αντιμέτωπος με την απογοήτευση, αλλά και έμαθα πόσο δύσκολο —αλλά απαραίτητο— είναι να βάζεις όρια. Αυτή η ιστορία είναι η προσπάθειά μου να καταλάβω πού τελειώνει η φιλία και πού ξεκινά η εκμετάλλευση.