Η μητέρα μου πάντα έβλεπε αφ’ υψηλού τον άντρα μου, τον Σταύρο, επειδή δεν μπορούσε να μας προσφέρει τη χλιδή που εκείνη είχε συνηθίσει στο Κολωνάκι. Εκείνη ταξίδευε στην Ευρώπη και καμάρωνε με τις επώνυμες τσάντες της, ενώ εμείς παλεύαμε στα Πατήσια για να μεγαλώσουμε τον γιο μας, τον Μανώλη, που γεννήθηκε με σύνδρομο Down. Αυτή είναι η ιστορία της περηφάνειας, της ακατανόητης απόστασης και του πόνου που μπορεί να διαλύσει μια οικογένεια.