Ένα καυτό μεσημέρι του Ιουλίου, η πεθερά μου εμφανίστηκε με έναν κουβά γεμάτο γιγάντια αγγούρια, τη στιγμή που στην κουνιάδα μου, τη Ζωή, χάριζε τα μικρά, ολοστρόγγυλα αγγουράκια. Αισθάνθηκα πως με παραμερίζουν, ότι δεν μ’ εκτιμούν όπως εκείνη, και ότι δεν θα τα κατάφερνα ποτέ να κάνω με τα δικά μου αυτά που εκείνη περηφανεύεται. Μα τελικά, αυτή η πράσινη… καταστροφή μάς οδήγησε σε μεγαλύτερες ανακαλύψεις για την οικογένειά μας – και τον ίδιο μας τον εαυτό.