Είμαι εργοδηγός σε εργοστάσιο στη Λάρισα και πάντα πίστευα πως η ομάδα είναι σαν δεύτερη οικογένεια. Όταν ο συνάδελφός μου, ο Γιάννης, μου ζήτησε μια χάρη, δεν φανταζόμουν πόσο θα άλλαζε αυτό την οπτική μου για τους ανθρώπους. Αυτή είναι η ιστορία μου για την εμπιστοσύνη, την απογοήτευση και τα όρια που δεν πρέπει να ξεπερνάμε.
Από την πρώτη στιγμή εκείνης της νύχτας, ήξερα πως τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο. Ως νοσηλεύτρια στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου Λάρισας, βρέθηκα αντιμέτωπη όχι μόνο με τον πόνο των ασθενών, αλλά και με τις πληγές της δικής μου οικογένειας. Εκείνη η νύχτα με άλλαξε για πάντα – και ακόμα αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι διαφορετικό.
Σε αυτή την εξομολόγηση μιλάω για το πώς η οικογένειά μας διαλύθηκε εξαιτίας της απόφασης της αδερφής μου, της Κατερίνας, να κάνει πολλά παιδιά. Προσπάθησα να τη στηρίξω, αλλά η ένταση μεταξύ μας μεγάλωνε και κατέληξε σε οδυνηρούς καβγάδες. Τώρα αναρωτιέμαι αν είχα το δικαίωμα να ανακατευτώ στη ζωή της ή αν έπρεπε να σιωπήσω.
Με λένε Ελένη και αυτή είναι η ιστορία μου, μιας μάνας που μεγάλωσε μόνη το παιδί της σε μια μικρή πόλη της Θεσσαλίας. Πάλεψα με τη φτώχεια, τα κουτσομπολιά και την απόρριψη της ίδιας μου της οικογένειας. Μέσα από τον πόνο βρήκα τη δύναμη να σταθώ στα πόδια μου και να δώσω στην κόρη μου μια ελπίδα για το αύριο.