Με λένε Άννα και η μέρα που ο γιος μου, ο Μάριος, σταμάτησε να μου μιλάει, ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Κάθε μέρα περίμενα ένα του μήνυμα, αλλά η νέα του σύντροφος του ζήτησε να ‘κόψει τον ομφάλιο λώρο’. Αυτή είναι η ιστορία του πόνου, της οργής και της ελπίδας που ακόμα με κρατάει ξύπνια τα βράδια.
Είμαι η Μαρία, μια μάνα από τη Θεσσαλονίκη, και πριν λίγες μέρες άκουσα τον γιο μου, τον Νίκο, να λέει στη γυναίκα του πως πρέπει να με βάλουν σε γηροκομείο. Από τότε, όλα άλλαξαν μέσα μου. Πονάω, θυμώνω, αλλά δεν θα αφήσω κανέναν να μου πάρει το σπίτι και την αξιοπρέπειά μου.
Σήμερα, μετά από χρόνια υπομονής και θυσίας, έδιωξα τον γιο μου, τον Μάριο, και τη νύφη μου, την Ελένη, από το σπίτι μου. Αυτή η απόφαση με τσάκισε, αλλά ταυτόχρονα με απελευθέρωσε, γιατί κατάλαβα πως δεν μπορώ να είμαι για πάντα το ξενοδοχείο κανενός και έχω δικαίωμα στη δική μου ηρεμία. Μήπως τελικά έκανα λάθος που διάλεξα εμένα;