Πριν από έναν χρόνο μετακομίσαμε στο σπίτι της πεθεράς μου, πιστεύοντας πως θα ήταν μια νέα αρχή. Δεν φανταζόμουν ποτέ πόσο δύσκολη θα γινόταν η καθημερινότητά μου και πόσο θα νοσταλγούσα την παλιά μου ζωή στην πόλη. Τώρα αναρωτιέμαι αν άξιζε το τίμημα της «οικογενειακής ενότητας».
Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς η μητέρα μου, με το διαρκές της ανακάτεμα και την περιφρόνηση προς τον άντρα μου, έφερε τον γάμο μας στα όρια της καταστροφής. Για να σώσουμε την αγάπη μας και την ψυχική μας υγεία, αναγκαστήκαμε να φύγουμε από το σπίτι που μεγάλωσα και να μετακομίσουμε μακριά της. Ακόμα αναρωτιέμαι: μπορεί κανείς να είναι καλός γονιός και καλός σύζυγος ταυτόχρονα ή στην Ελλάδα αυτό είναι απλώς αδύνατο;