Με λένε Βίκτωρα και δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη τη μέρα που η φτώχεια μου έγινε γνωστή σε όλους στο σχολείο. Η ντροπή με έκαψε, αλλά η γιαγιά μου με δίδαξε τι σημαίνει αξιοπρέπεια και αγάπη. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς η απλότητα και η στοργή μπορούν να νικήσουν το κρύο του κόσμου.
Όλα ξεκίνησαν με ένα τηλεφώνημα ένα βροχερό βράδυ, όταν κατάλαβα πως για τον γιο μου είμαι απλώς η γιαγιά που καλείται όταν υπάρχει ανάγκη. Μέσα από οικογενειακές συγκρούσεις, διαζύγιο και συναισθηματική απόσταση, προσπαθώ να βρω το νόημα και να καταλάβω πού έκανα λάθος. Η εγγονή μου, η Ζωή, δεν φταίει σε τίποτα, αλλά πώς να ξεχάσω πόσο απομακρύνθηκα από το ίδιο μου το παιδί;
Από μικρή ζούσα με τη στέρηση και την αγωνία, καθώς η μητέρα μου κρατούσε κάθε δεκάρα. Τα ρούχα μου ήταν πάντα μεταχειρισμένα, το φαγητό λιτό, και οι διακοπές άγνωστη λέξη. Τώρα, ως ενήλικη, παλεύω με τα συναισθήματα πικρίας και αναρωτιέμαι αν άξιζε όλη αυτή η θυσία.
Από μικρή έψαχνα να βρω τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «πατέρας». Ο βιολογικός μου πατέρας, ο Νίκος, ήταν πάντα απών, ενώ ο άνθρωπος που με μεγάλωσε, ο Σταύρος, μου έδειξε τι σημαίνει αγάπη και αφοσίωση. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς ανακάλυψα την ουσία της πατρότητας μέσα από συγκρούσεις, δάκρυα και συγχώρεση.
Με λένε Ελένη και για χρόνια έψαχνα το σπίτι μου. Όταν η μαμά μου έφυγε, βρέθηκα σε ίδρυμα, περιμένοντας κάθε μέρα να γυρίσει. Τελικά βρήκα μια νέα οικογένεια, αλλά ο δρόμος ήταν γεμάτος πόνο, φόβο και ελπίδα.