Η μητέρα μου ποτέ δεν αποδέχτηκε τον άντρα μου, τον Πάνο, επειδή δεν μπορούσε να μας προσφέρει τη χλιδή που εκείνη απολάμβανε στο Κολωνάκι. Ενώ εκείνη ταξίδευε στη Μύκονο και καμάρωνε με τις ακριβές της τσάντες, εμείς παλεύαμε στα Πατήσια να τα βγάλουμε πέρα, μεγαλώνοντας τον γιο μας, τον Λουκά, που έχει σύνδρομο Down. Αυτή είναι η ιστορία για το πώς η περηφάνια και η ακατανόηση μπορούν να διαλύσουν μια οικογένεια.
Η μητέρα μου πάντα έβλεπε αφ’ υψηλού τον άντρα μου, τον Σταύρο, επειδή δεν μπορούσε να μας προσφέρει τη χλιδή που εκείνη είχε συνηθίσει στο Κολωνάκι. Εκείνη ταξίδευε στην Ευρώπη και καμάρωνε με τις επώνυμες τσάντες της, ενώ εμείς παλεύαμε στα Πατήσια για να μεγαλώσουμε τον γιο μας, τον Μανώλη, που γεννήθηκε με σύνδρομο Down. Αυτή είναι η ιστορία της περηφάνειας, της ακατανόητης απόστασης και του πόνου που μπορεί να διαλύσει μια οικογένεια.
Η ζωή μου άλλαξε για πάντα εκείνο το βράδυ που ο πατέρας μου γύρισε σπίτι μεθυσμένος και χτύπησε τη μητέρα μου τόσο δυνατά που κατέληξε στο νοσοκομείο. Από τότε ορκίστηκα να μην γίνω ποτέ θύμα, όσο κι αν η μοίρα μου έβαζε εμπόδια. Σήμερα, μετά από χρόνια αγώνα, αναρωτιέμαι: μπορείς ποτέ πραγματικά να συγχωρέσεις αυτούς που σε κατέστρεψαν;