Αυτή είναι η ιστορία μου για τον αγώνα να κρατήσω την ταυτότητά μου και την ψυχική μου ηρεμία, ζώντας κάτω από την ίδια στέγη με την πεθερά μου, τη Μαρία, μετά τον θάνατο του πεθερού μου. Μέσα από καθημερινούς καβγάδες, αίσθημα αδυναμίας και προσπάθεια για κατανόηση, έμαθα πόσο σημαντικό είναι να βάζεις όρια, αλλά και να βλέπεις τους φόβους εκείνων που σε πληγώνουν. Αναρωτιέμαι: Μπορούμε να αγαπάμε και να σεβόμαστε την οικογένεια χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας;