Με λένε Αλεξάνδρα και μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η αγάπη του πατέρα μου ήταν πάντα στραμμένη στον ετεροθαλή αδερφό μου. Η μητέρα μου προσπαθούσε να με παρηγορήσει, αλλά η ψυχρή απόσταση του πατέρα μου άφησε βαθιά σημάδια μέσα μου. Αυτή είναι η ιστορία του πώς έμαθα να ζω με τη μοναξιά μέσα στην ίδια μου την οικογένεια.
Αυτή είναι η ιστορία μου, όπου μετά τη διάλυση της οικογένειάς μου βρέθηκα ολομόναχη, αναζητώντας ξανά τον εαυτό μου. Μια απρόσμενη τραγωδία, προδοσία ανάμεσα σε αδέρφια και η απώλεια του πατρικού σπιτιού με οδήγησαν στο πιο βαθύ σκοτάδι. Τελικά όμως έμαθα πως κάτω από τις στάχτες μπορεί να υπάρξει νέα ζωή, αν βρούμε το θάρρος να αντικρίσουμε το παρελθόν μας.
Η ιστορία μου ξεκινά με μια σκληρή κουβέντα από την αδερφή μου, που με ανάγκασε να δω κατάματα τις πληγές της οικογένειάς μας. Μεγαλώνοντας στα Πατήσια, ανάμεσα σε φωνές, καβγάδες και σιωπές, έμαθα πως η αδιαφορία πονά περισσότερο από κάθε φτώχεια. Σήμερα, αναρωτιέμαι αν τελικά μπορούμε να ξεφύγουμε από τα λάθη των γονιών μας ή αν είμαστε καταδικασμένοι να τα επαναλαμβάνουμε.