Με λένε Ιωάννα. Εδώ και έναν χρόνο ζω με τον γιο μου και τη νύφη μου, που κάθε μέρα μου θυμίζει πως υπάρχω μόνο για να καθαρίζω και να μαγειρεύω. Σήμερα, για πρώτη φορά, βρήκα το κουράγιο να πω τι νιώθω – και αναρωτιέμαι, άξιζα άραγε μια τέτοια ζωή;
Με λένε Ελένη και ακόμα ακούω στα αυτιά μου τη φωνή της νύφης μου, της Μαρίας, να με κατηγορεί που δεν αγόρασα γάλα και δημητριακά για τα εγγόνια μου. Εκείνη τη μέρα, μπροστά στο άδειο ράφι του ψυγείου και μετρώντας τα τελευταία μου κέρματα, ένιωσα ανήμπορη και ταπεινωμένη. Αυτή είναι η ιστορία του πόνου, της παρεξήγησης και του αθόρυβου αγώνα κάθε γιαγιάς που προσπαθεί να στηρίξει την οικογένειά της, ενώ παλεύει με τη δική της αδυναμία.