Όλα ξεκίνησαν όταν αποφασίσαμε να χτίσουμε το δικό μας σπίτι στο χωριό. Ξαφνικά, οι συγγενείς άρχισαν να διαδίδουν πως το κάνουμε για να παντρέψουμε την κόρη μας με τον ξάδερφό της. Η πίεση, τα κουτσομπολιά και οι συγκρούσεις με έκαναν να αναρωτηθώ αν τελικά το σπίτι είναι καταφύγιο ή πεδίο μάχης.
Από μικρός ονειρευόμουν να σταθώ στα πόδια μου, αλλά όταν το κατάφερα, κατάλαβα πόσο εύθραυστοι είναι οι οικογενειακοί δεσμοί. Μαζί με τη γυναίκα μου βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την απόρριψη και την αδιαφορία των δικών μας, ακριβώς όταν τους χρειαζόμασταν περισσότερο. Αυτή είναι η ιστορία της απογοήτευσης, του θυμού, αλλά και της δύναμης να ξαναβρείς τον εαυτό σου σε μια χώρα όπου η οικογένεια είναι τα πάντα – ή τίποτα.
Από μικρή ένιωθα πάντα λίγο ξένη στην ίδια μου την οικογένεια. Όταν με χρειάζονταν, ήμουν η πρώτη που φώναζαν, αλλά στα τραπέζια και στις γιορτές ένιωθα πάντα στο περιθώριο. Αυτή είναι η ιστορία μου για το πώς πάλεψα να βρω τη θέση μου και να βάλω όρια, μέσα σε μια ελληνική οικογένεια που δεν συγχωρεί εύκολα τη διαφορετικότητα.
Από την πρώτη στιγμή που παντρεύτηκα τον Νίκο, ήξερα πως η οικογένειά του θα ήταν πάντα παρούσα στη ζωή μας. Όμως, ποτέ δεν φανταζόμουν πόσο δύσκολο θα ήταν να βρω τη θέση μου ανάμεσά τους, ειδικά με τη μικρή του αδερφή, την Ελένη. Η ιστορία μου είναι μια διαρκής μάχη ανάμεσα στην αγάπη και τα δεσμά της οικογένειας, γεμάτη εντάσεις, δάκρυα και ερωτήματα που ακόμα με βασανίζουν.