Γράφω με βαριά καρδιά μετά από ακόμη έναν καβγά με την κόρη μου. Ο άντρας μου προσπαθεί να με στηρίξει, αλλά νιώθω ότι χάνω το παιδί μου μέρα με τη μέρα. Πώς γίνεται ο γαμπρός μας να έχει τέτοια επιρροή πάνω της;
Για χρόνια έζησα δίπλα στον Νίκο, προσποιούμενη πως όλα ήταν καλά, ενώ η αδιαφορία και η ψυχρότητα του με έπνιγαν. Οι καβγάδες, η σιωπή και τα οικογενειακά μυστικά με έκαναν να αναρωτηθώ αν η αγάπη μπορεί να επιβιώσει χωρίς αμοιβαιότητα. Τώρα, κοιτώντας πίσω, αναρωτιέμαι πόσοι από εμάς ζούμε ακόμα σε μια ψευδαίσθηση, περιμένοντας να μας αγαπήσουν.
Ξεκίνησε με μια φράση της μητέρας μου που με διέλυσε. Προσπαθούσα χρόνια να ισορροπήσω ανάμεσα στη μητρότητα, τον γάμο και την κόρη που ήθελα να είμαι, αλλά οι οικογενειακές εντάσεις με άφησαν μόνη. Αναρωτιέμαι ακόμα αν άξιζα να με απορρίψει η ίδια μου η μάνα όταν τη χρειαζόμουν περισσότερο.