Αφηγούμαι τη φυγή μου από τη μικρή πόλη προς την Αθήνα, τον μεγάλο έρωτα και την ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση. Παλεύω με μια τοξική σχέση, τη μοναξιά και τους δικούς μου δαίμονες, για να καταφέρω τελικά να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να αναρωτηθώ: ποια είμαι στ’ αλήθεια; Είναι μια ιστορία για μια κραυγή που αντηχεί στα όνειρα και στην πραγματικότητα.
Όταν πήρα τη μάνα μου, την Ελένη, να μείνει μαζί μου στην Αθήνα, πίστευα πως έκανα το σωστό. Όμως, η καθημερινότητα μας γέμισε εντάσεις, παλιές πληγές άνοιξαν και βρέθηκα μπροστά σε ένα αδιέξοδο που δεν περίμενα. Τώρα, αναρωτιέμαι αν τελικά έκανα το σωστό ή αν απλώς απέτυχα ως κόρη.
Το Σάββατο γύρισα από το χωριό με την απόφαση να μην ξαναπεράσω ποτέ το κατώφλι του πατρικού μου. Μετά από χρόνια ζωής στην Αθήνα, η οικογένειά μου με πιέζει να πουλήσω το διαμέρισμά μου και να επιστρέψω στο χωριό, δήθεν για το καλό της οικογένειας. Την Κυριακή το πρωί ο αδερφός μου ήρθε με ένα καλάθι μήλα και μια συγγνώμη, αλλά ήξερα πως κάποια γεφύρια δεν ξαναχτίζονται.
Από τότε που έχασα τον άντρα μου, το σπίτι μου στην επαρχία έγινε καταφύγιο και φυλακή μαζί. Οι οικογενειακές επισκέψεις, που κάποτε περίμενα με λαχτάρα, τώρα με γεμίζουν άγχος και πίκρα. Ίσως τελικά η μοναξιά να είναι πιο εύκολη από το να προσπαθείς να κρατήσεις μια οικογένεια ενωμένη με το ζόρι.