Αφηγούμαι τη φυγή μου από τη μικρή πόλη προς την Αθήνα, τον μεγάλο έρωτα και την ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση. Παλεύω με μια τοξική σχέση, τη μοναξιά και τους δικούς μου δαίμονες, για να καταφέρω τελικά να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να αναρωτηθώ: ποια είμαι στ’ αλήθεια; Είναι μια ιστορία για μια κραυγή που αντηχεί στα όνειρα και στην πραγματικότητα.
Από μικρή έμαθα πως η αγάπη μετριέται με βαθμούς, επιτυχίες και τέλεια στρωμένα τραπεζομάντηλα. Τώρα, ως ενήλικη, νιώθω να πνίγομαι από τις απαιτήσεις της μητέρας μου και την αδυναμία μου να της αποδείξω πόσο με νοιάζει. Αυτή είναι η ιστορία μου, γεμάτη εντάσεις, δάκρυα και την αέναη προσπάθεια να βρω τον εαυτό μου μέσα σε μια οικογένεια που δεν ξέρει να αγαπά χωρίς όρους.
Ξεκίνησα το καλοκαίρι με μια βαριά κουβέντα με τη μητέρα μου, πιστεύοντας πως όλα θα κυλήσουν ήρεμα. Όμως, η παλιά ξύλινη καλύβα που αγόρασα κρυφά, έγινε το σκηνικό για να ξεσπάσουν οικογενειακά μυστικά, φόβοι και ελπίδες. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, αναγκάστηκα να αντιμετωπίσω όσα απέφευγα μια ζωή.
Μόλις παντρεύτηκα και πίστευα πως η ζωή μου θα ξεκινούσε με τον άντρα μου στο σπίτι της γιαγιάς, όπως μου είχε υποσχεθεί η μαμά. Όμως, όλα άλλαξαν όταν μου ανακοίνωσε ξαφνικά πως χωρίζει με τον πατέρα μου και θα κρατήσει εκείνη το σπίτι. Νιώθω προδομένη, μπερδεμένη και γεμάτη ερωτήματα για το μέλλον μου και τη σχέση μας.
Από εκείνο το πρωινό που η μητέρα μου με ανάγκασε να κοιταχτώ στον καθρέφτη, ξεκίνησε ο δικός μου αγώνας με την αυτοεικόνα και την αποδοχή. Μέσα από επώδυνες συγκρούσεις, οικογενειακές εντάσεις και μοναξιά, ανακάλυψα σιγά-σιγά ότι η πραγματική ομορφιά δεν βρίσκεται στην επιφάνεια. Η ιστορία μου είναι μια διαδρομή προς την αγάπη, την αναγνώριση και το θάρρος να είμαι ο εαυτός μου σε μια κοινωνία που λατρεύει το φαίνεσθαι.
Ξεκίνησε με μια φράση της μητέρας μου που με διέλυσε. Προσπαθούσα χρόνια να ισορροπήσω ανάμεσα στη μητρότητα, τον γάμο και την κόρη που ήθελα να είμαι, αλλά οι οικογενειακές εντάσεις με άφησαν μόνη. Αναρωτιέμαι ακόμα αν άξιζα να με απορρίψει η ίδια μου η μάνα όταν τη χρειαζόμουν περισσότερο.